Ważna rezydentura w kraju „głównego wroga” USA. Służby wywiadowcze działały tu pod przykrywką dyplomatyczną przedstawicielstwa Czechosłowacji przy ONZ. Od kwietnia 1956 roku szefem rezydentury został mjr Milouš Vejvoda „Bartoš” (pełniący funkcję legalizacyjną I Sekretarza), a jego zastępcą (pełniący funkcję legalizacyjną II Sekretarza) porucznik Josef Svoboda „Soukal”. W rezydenturze pracowało 7 innych agentów, kierowca i szyfrant. Od 17 lipca 1958 roku rezydentem był mjr Miroslav Nacvalač „Kubeš” (wydalony w 1961 roku za szpiegostwo), a w latach 1957–1962 zastępcą rezydenta był kpt. Jaroslav Rybář „Trnka”. Od 30 stycznia 1970 roku rezydentem został mianowany podpułkownik Václav Králík „Kareš” (I sekretarz, zdjęcie u góry po lewej). W latach 1977–1981 rezydentem był podpułkownik Jiří Slanina „Sádek”. W rezydenturze pracował również późniejszy dezerter (1986) Jan Fila „Šturma”, który od 1978 roku pełnił funkcję przedstawiciela rezydenta i odpowiadał za kontakty z przedstawicielami wywiadu ZSRR w Nowym Jorku i Waszyngtonie. W USA prowadził również Karela Köchera (Rino) i jego żonę. Zgodnie z planem Departamentu I, rezydentura realizowała zadania na linii głównego wroga USA i NATO, a także koncentrowała swoją działalność na budynku siedziby ONZ. W 1989 roku ostatnim rezydentem był kpt. dr hab. Petr Hála „Hlinka”. (za https://ibadatelna.cz/data/I_sprava_SNB.html)

---

Rezydentura ta miała naturalnie ogromne znaczenie dla działalności wywiadowczej w Ameryce Łacińskiej. Wraz z rezydenturą w Waszyngtonie, która oprócz pracy nad głównym wrogiem (czyli USA), zajmowała się również  Organizacją Państw Amerykańskich, starała się ona pracować nad całą gamą dyplomatów, dziennikarzy i urzędników spośród obywateli państw Ameryki Łacińskiej.

W drugiej połowie lat 50. nowojorska rezydentura próbowała na przykład zwerbować chilijskiego dziennikarza Hugo Hernándeza, który pracował dla dziennika „LA Tercera de la Hora” (a później dla „Ultima Hora”). Pracę dziennikarza w rzeczywistości wykonywał jego kolega, korespondent Czechosłowackiej Agencji Prasowej akredytowany przy ONZ, Vladimír Stuchl (1922–1990). Dla Stuchla praca dziennikarska była jedynie przykrywką, legalizacją jego prawdziwej funkcji – w tamtym czasie był oficerem kadrowym wywiadu o pseudonimie „Sedláček”.