Rezydentury

państwo siedziby rezydentur wywiadu cywilnego inne służby bloku wschodniego
Argentyna Buenos Aires NKVD, KGB, SB (PRL)
Boliwia La Paz KGB
Brazylia Brasilia, Rio de Janeiro, São Paulo NKVD do 1946, KGB, SB (PRL)
Chile Santiago de Chile NKVD 1946-48, KGB, Kuba
Dominikana
Ekwador Quito KGB
Gwatemala
Honduras
Kolumbia Bogota NKVD 1943-45, KGB
Kostaryka KGB
Kuba Hawana NKVD 1943-1952, KGB
Meksyk Mexico, Monterey NKVD 1943-45,KGB, SB (PRL)
Nikaragua Managua KGB
Panama KGB
Paragwaj
Peru Lima KGB
Salwador
Urugwaj Montevideo NKVD 1944-46, KGB
Wenezuela Caracas NKVD 1950-52, KGB
Portugalia Lizbona
Hiszpania Madryt

 

wszystkie rezydentury I. Departamentu FMSW spisane po rosyjsku https://shieldandsword.mozohin.ru/soyuznik/cz/fmv6989/resident.htm

 

Spis rezydentur KGB (PGU) w obu Amerykach:

Онлайн книга «Внешняя разведка СССР – России. 1946–2020 годы. История, структура и кадры» :

Мексика

1943–1945 — Василевский Лев Петрович

1945–1946 — Каспаров Григорий Павлович

1946–1948 — Кумарьян Иван Александрович

1948–1950 — вакансия

1950–1955 — Антипов Алексей Прохорович

1962–1966 — Толстиков Владимир Константинович

1966–1971 — Коломяков Борис Павлович

на 1975 — Чмыхов Борис Александрович

1980 —? — Кузнецов Святослав Федорович

 

Аргентина

1946 — Лакс Кирилл Юрьевич, и. о.

1946–1947 — Рябов Валентин Васильевич, и. о.

1947–1949 — Лакс Кирилл Юрьевич

1949–1953 — Монахов Константин Петрович

1954–1958 — Шитов Александр Иванович

1958–1959 — Монахов Константин Петрович

1960–1964 — Коломяков Борис Павлович

начало 70-х — Муравьев Василий Михайлович

1980 —? — Мосолов Арнольд Иванович

Резиденты-нелегалы

1947–1949 — Тёмпе Андраш

 

Бразилия

1946–1947 — Соколов Георгий Александрович

1962–1967 — Орлов Арсений Федорович

Резиденты-нелегалы

1955–1960 — Филоненко Михаил Иванович

 

Боливия

на 1970 — Шолохов Игорь Евгеньевич

на 1980 — Шитов Алексей Александрович

 

Венесуэла

1950–1952 — Глотов Виктор Николаевич

1981 —? — Макарченков Леонид Капитонович

 

Колумбия

1943–1945 — Антипов Алексей Прохорович

 

Коста-Рика

1971 — на 1973 — Мосолов Арнольд Иванович

 

Перу

1969–1976 — Орлов Арсений Федорович

 

Уругвай

1944–1946 — Рябов Валентин Васильевич

1966–1968 год Глотов Виктор Николаевич

Орлов Арсений Федорович

 

Чили

1946–1948 — Воронин Николай Иванович

на 1972 — Кузнецов Святослав Федорович

 

Эквадор

1971 — Шадрин Анатолий Михайлович

 

  • Rezidentury Hlavní správy rozvědky SNB v zahraničí – Teritorium Latinské Ameriky – stav v r. 1989

Adres internetowy SVR, obecnego wywiadu Federacji Rosyjskiej, podstrona poświęcona historii tej służby http://www.svr.gov.ru/history/stages.htm

 

Rezydentury czechosłowackiego wywiadu cywilnego (Departament I Federalnego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych) – stan w 1989 r.

 

Dla porównania:

Obecnie czeskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych

ma w swojej centrali następujące usystematyzowane stanowiska: 695

liczba usystematyzowanych stanowisk za granicą: 1058

liczba ambasad: 111 (stan na 1 grudnia 2012 r.)

Zarząd I. Ministerstwa Spraw Wewnętrznych (czyli czechosłowackiego cywilnego wywiadu zagranicznego), na przykład

w 1965 r. zatrudniał łącznie 1200 pracowników

z czego 550 w centrali

450 za granicą

220 syfrantów i radiooperatorów (byli oni również pod kierownictwem zagranicznego wywiadu)

w tym czasie istniało 23 rezydentur

w 1968 r. zatrudniało łącznie 1231 pracowników

z czego 352 za ​​granicą

a liczba rezydentur wynosiła 35

(bez agentów)

Możemy więc zauważyć, że służba wywiadowcza była niemal tak samo personalnie obsadzona je jak obecne oficjalne Ministerstwo Spraw Zagranicznych Republiki Czeskiej, ale ze znacznie mniejszą liczbą zagranicznych „ambasad” (czyliresidentur, jeśli uznamy działalność wywiadowczą za nieoficjalną, tajną część polityki zagranicznej). Z tego możemy wywnioskować, że w okresie komunizmu duży nacisk kładziono na działalność wywiadowczą zagraniczną, która była postrzegana przez centralne organy partyjne jako strategicznie ważniejsza niż oficjalna polityka zagraniczna.