Oficerowie wywiadu pracujący w Ameryce Łacińskiej

Do Ameryki Łacińskiej Centrala wywiadu wysyłała swoich etatowych pracowników – szpiegów – wywiadowców, aby wykonywali tam zadania dwojakiego rodzaju. Przede wszystkim oficerowie ci (z I. Zarządu Ministerstwa Spraw Wewnętrznych) mieli realizować swoje szpiegowskie posłannictwo: zdobywać tajne dokumenty, informacje, różnego rodzaju materiały, prowadzić politykę wpływu — realizować tzw. środki aktywne (operacje aktywne), wyrządzać różne szkody głównemu wrogowi (czyli USA) oraz pomagierom tego przeciwnika — chodziło tu o siły prokapitalistyczne, proamerykańskie, nieprogresywne itp.

W zdecydowanej większości wywiadowcy I. Zarządu posiadali tzw. przykrycie dyplomatyczne, czyli formalnie i faktycznie pełnili funkcje dyplomatyczne w placówce dyplomatycznej Czechosłowacji w danym kraju. Na mocy porozumienia z danym ambasadorem lub posłem mieli mieć zapewnione, że swoje obowiązki służbowe będą wykonywać mniej więcej w pięćdziesięciu procentach, aby mieli czas na swoje główne posłannictwo — pracę szpiegowską. Praktyka bywała różna; niektórzy ambasadorowie nie byli zbyt przychylni temu, że na placówce u nich „pracują” tajniacy — takich aroganckich szefów placówek dyplomatycznych trzeba było dyscyplinować, przeprowadzać z nimi rozmowy itp. Kierownik placówki miał być jedyną osobą spoza StB, która mogła wiedzieć o obecności funkcjonariuszy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na placówce. I znowu — praktyka była zazwyczaj inna. Pozostali pracownicy placówki często i łatwo zauważali, że niektórzy ich koledzy pracują mniej, że mają — w przeciwieństwie do nich — łatwy dostęp do służbowych pojazdów, pewnych przywilejów itp.

Natomiast funkcjonariusze StB często skarżyli się na to, że są przeciążeni pracą ponad swoje siły — oficjalne obowiązki, których nie mogli całkowicie zaniedbać, ponieważ stanowiły przykrycie dla ich prawdziwego i pierwszorzędnego posłannictwa, nadmiernie ich obciążały, podczas gdy sama działalność szpiegowska przebiegała zazwyczaj w stosunkowo dużym napięciu nerwowym i pod presją czasu. Z drugiej strony zarabiali znacznie więcej niż ich nieszpiegowscy koledzy. Obiektywnie rzecz biorąc, ich praca jednak nie była prosta. Często odbijało się to na ich zdrowiu — psychicznym i fizycznym.

Będę tu stopniowo publikował kryptonimy i prawdziwe nazwiska konkretnych wywiadowców, którzy zostali wysłani przez czechosłowacki wywiad cywilny do Ameryki Łacińskiej. Ich kryptonimy są istotne, ponieważ wszelki przepływ informacji w ramach wewnętrznego obiegu StB wymagał tej formy — w dokumentacji wytworzonej przez wywiad niezwykle rzadko spotykamy się z ich prawdziwymi nazwiskami. W swoim otoczeniu za granicą lub w placówce legalizacyjnej (zanim taki dyplomata został wysłany za granicę, spędzał kilka miesięcy w instytucji, która formalnie go wysyłała — było to zazwyczaj Ministerstwo Spraw Zagranicznych, Ministerstwo Handlu Zagranicznego, ČTK  – cyzli agencja prasopwa – i podobne instytucje) występowali oczywiście pod prawdziwymi nazwiskami, jednak przyzwyczajali się do używania swoich kryptonimów.